Inclusief onderwijs op zijn Tanzaniaans
Habari za kazi?
Elke woensdagvoormiddag bezoeken we de school waar de kinderen van Bangwe “inclusief onderwijs” volgen. De klassen zijn zeer omvangrijk (minstens 100 kinderen per klas) wat het bijna onmogelijk maakt voor de juf om deze kinderen gepast te begeleiden. Het lesgeven bestaat voornamelijk uit opdreunen wat de leraar voorzegt, inzicht ontbreekt vaak.
Daarom halen we de kinderen wekelijks uit de klas voor individuele begeleiding. In de klas ligt het tempo/niveau veel te hoog. Ze moeten al kunnen rekenen, schrijven en lezen. De kinderen van Bangwe beheersen de lees-, schrijf- en rekenvoorwaarden nog niet. Deze achterstand proberen we weg te werken. Bovendien is er ook een doof jongetje Omari, een heel intelligent kereltje. De juf weet niet eens dat hij doof is, dus van een gepaste begeleiding kunnen we moeilijk spreken. Omari heeft zelf geleerd zijn stem te gebruiken en Ulrike tracht zijn spraak verder te stimuleren. Het is spijtig dat eens we vertrekken de begeleiding ook stopt en hij waarschijnlijk zijn mogelijkheden niet volledig gaat kunnen ontplooien. In België had Omari, mits gepaste begeleiding, zijn spraak veel beter kunnen ontwikkelen.
Op volgende link kan je de foto’s bekijken
http://picasaweb.google.nl/Vincent.Ulrike/KopieVanBangweschool?feat=directlink
april 14, 2010 bij 12:48 pm
Hey! Het is leuk je blog te lezen hoe je allemaal meemaakt ginder! Het lijkt me moeilijk om zo’n grote klas te helpen!
Wat dit dove jongetje betreft, kent hij geen gebarentaal? Misschien zou het leuk zijn om hem de Tanzaniaanse Gebarentaal aan te leren? Volgens mij zou hij veel beter ontwikkelen als hij kan communiceren via die taal. Misschien andere doven opzoeken? Dove volwassenen opzoeken? Ja, ik kan inderdaad moeilijk zeggen nu ik hier ben en jij daar bent, daarom probeer ik enkele tips te geven.
Alvast veel succes!
april 20, 2010 bij 7:59 am
Hey!
Bedankt voor je berichtje. Het is inderdaad een goed idee om Omari gebarentaal aan te leren. Het probleem is echter dat ze zich in Tanzania hoofdzakelijk op de spraakontwikkeling richten. De weinige dovenscholen die er zijn zitten overvol en richten zich op spraak. Het probleem is ook dat Omari niet omringd is door andere doven. Hij zit in een centrum voor mentale gehandicapten (hoewel hij zelf geen mentale handicap heeft) en is de enige dove daar… Bovendien is hij niet mobiel wegens een fysieke handicap aan de voetjes, hierdoor zal hij ook niet zo snel in contact komen met andere doven. Daarom dat we beslist hebben om zijn spraak verder te ontwikkelen zodat hij met zijn naaste omgeving toch nog wat kan communiceren. Omari in contact brengen met andere doven is ook een goed idee. Het vergt echter een groot engagement (wegens de fysieke handicap van Omari) en is moeilijk om continuiteit te waarborgen… Maar we doen ons best.
Vele groetjes!
Ulrike
april 14, 2010 bij 9:10 pm
zitten mooie foto’s tussen!