Vluchtigheid…
Uren werden dagen, dagen werden weken en weken werden maanden. In een flits zitten we in de laatste rechte lijn naar het einde van ons Tanzaniaans avontuur. Binnen een goede twee weken verlaten we Kigoma, onze veilige en vertrouwde thuishaven op het Afrikaanse continent.
Sinds een goede week voelen we beiden een knagend gevoel in onze onderbuik, een (on)bewust besef dat het einde hier nakend is. Onze zorgeloze en zwoele nachten worden af en toe verstoord door vreemde dromen die ons aan onze terugkeer op Belgische bodem doen herinneren.
De laatste tijd proberen we zoveel mogelijk onze ervaringen op beeld en film vast te leggen, alsof we bang zijn dat alle indrukken van de kaart geveegd worden eens we terug in België zijn. Zoals een spin haar spinnenweb maximaal probeert uit te breiden om zoveel mogelijk insecten verstrikt te hebben, proberen wij onze zintuigen optimaal te benutten om zoveel mogelijk herinneringen in onze gedachten op te slaan. Echter de spin heeft het grote voordeel dat haar web kleverig is, ze heeft alle tijd om haar voedsel rustig te verorberen. Ons geheugen echter is als een zeef. De grote indrukken, de grove korrels, blijven bewaard, de nuances en de details, het fijne stof dus, zullen verwijnen tussen de mazen van het net.
Foto’s kunnen helpen om sferen terug te brengen, maar de externe prikkels (geuren, omgevingsgeluiden…) kunnen we moeilijk opslaan. Je kan ze enkel ervaren ter plaatse. Een daladala (een overbevolkt busje) mag dan wel een mooi plaatje opleveren toch moet je een daladala ervaren. Geen daladala zonder de stank van vers negerzweet, de geur van goedkope benzine, een negerinnentet of kont die in je gezicht wordt geduwd, een kip onder je zetel, het gefezel van wazunguwazungu door de medepassagiers, een onaangepaste snelheid, het gevoel dat het de laatste rit van je leven kan zijn…
Op onderstaande link kan je de foto’s van onze (beginnende) afscheidsronde bekijken.
http://picasaweb.google.nl/Vincent.Ulrike/KopieVanAfscheid1?feat=directlink
mei 12, 2010 bij 3:16 pm
Hallo!!!!
Eerst na een helse drukte hier in België zit de ‘rot’ stage er eigenlijk op. Allez eigenlijk was het niet zoi slecht, alleen de directeur bleek dus de grote boosdoener te zijn!
Mijn juf viel heel goed mee en de kleuters waren af en toe wat lastig, maar toch konden ze toch ookw el heel lief zijn!
Ik moet echt zeggen de daladala omschrijving is dus echt perfect! Ik kon me het helemaal weet inbeelden! Ik ben echt jaloer op alles wat je daar nu nog meemaakt.
Nog super veel plezier daar!!!!!!
Vele groetjes aan iedereen
Sabrina