1.Bekijk onderstaande foto even aandachtig :

 Wanneer u deze tederheid aanschouwt zult u denken dat we te maken hebben met twee heren die een voorkeur hebben voor hetzelfde geslacht. Echter, laat u niet misleiden door de hartelijke handdruk, die enkel een innige vriendschap verraadt.

In Tanzania dartelen heren in maatpak maar ook hippe jonge binken, hand in hand doorheen de straten. De handdruk is dan ook een symbool van kameraadschap, niet een uiting van een passionele relatie.

Maar opgelet! De vriendschap van mannen mag dan wel op een fysieke manier in het straatbeeld vertoond worden, homofilie is een doodzonde. Deel dus geen kamer met een man (ook als is dit financieel voordeliger) want dit zou op een verdoken relatie kunnen wijzen. Als men het strafrecht van Tanzania toepast riskeert men hoge boetes en zelf een gevangenschap tot zes maanden!

Affectie tussen man en vrouw in het openbaar is dan weer uit den boze en wordt niet getolereerd. Zelfs op een trouwfeest wordt de bij ons klassieke kus, die het verbond tussen man en vrouw aanduidt, geskipt.

 2. Als u een Tanzaniaan ontmoet neem uitgebreid de tijd om hem/haar te begroeten. Vraag een vreemde naar zijn dag, ochtend, middag of avond. Vraag of alles in orde is met zijn familie, kinderen en gezondheid. Vergeet ook niet te peilen of alles ok is met zijn/haar werk. Verwacht niet dat deze uitgebreide begroeting de voorbode vormt van een uitgebreid afscheid. Wees dan ook niet verbaasd dat er na deze innige ontmoeting helemaal geen afscheid volgt, en dat de persoon zonder vaarwel te zeggen zijn/haar tocht verder zet.

 3. Indien u zich als voetganger in het drukke verkeer begeeft van een Oost-Afrikaanse grootstad geldt er maar één regel. “U bent de zwakke weggebruiker en u zal dat ook zo ervaren!” Voetpaden of verkeerslichten komen zelden voor. Indien er een auto voorbijraast kan u maar beter in de berm duiken. Die berm is dan ook nog bezaaid met kilo’s afval want vuillnisbakken komen niet voor in het straatbeeld. Voorrang voor voetgangers is in Oost-Afrika dus een onbekend begrip.

 4. Stel u even volgende situatie voor. Het is een zomerse dag in het Antwerpse en u besluit een terrasje te doen bij een van de talrijke cafés in de buurt van de Groenplaats. U neemt plaats en wacht geduldig tot de ober uw bestelling opneemt.

In Tanzania, waar elke dag zomer is, neemt men het heft in eigen handen als men een terrasje doet. Wacht niet tot de ober langs komt maar roep ostentatief PSSSSSSSSSS! zo luid men kan. Ook uitbundig gesticuleren  is een must om de attentie van de ober te trekken. Laat uw Belgische schroom dus achterwege anders zal u niet bediend worden. Indien u een pintje bestelt, vermeld dan ook uitdrukkelijk dat het koud moet zijn (baridi in het swahili). Tanzanianen hebben de gewoonte om warm bier te drinken.

Wees ook niet verbaasd dat de ober u nauwlettend in de gaten houdt of uw flesje bier al geledigd is. Het komt dikwijls voor dat het flesje, nog voor het half leeg is, uit uw handen wordt gerukt met de bedoeling om een nieuw pintje te halen. Sta op uw strepen en maan de ober aan tot bedaren.

 5. Stel u even volgende situatie voor. Het is vrijdagavond en u besluit het Antwerpse nachtleven in te duiken. Na uw 4^de pintje in Kassa 4 voelt u aan dat het hoog  tijd is om uw blaas eens te ledigen waarop u zich onmiddellijk naar de dichtbijzijnde propere toilet begeeft.

Ook in Tanzania staat de blaas op springen na 4 pintjes, echter de toiletten zijn ietwat verschillend. Wees voorbereid om plassende dames of heren tegen te komen in de wasplaats, dus vooraleer u effectief het toilet bereikt. U hebt twee keuzes, of u plast lustig mee of u huppelt over de plassen urine heen om zo het toilet te bereiken.

 6. Stel u even volgende situatie voor. Op zaterdagmiddag besluit u naar de lokale groentenwinkel te gaan. Nadat u uw voorraad hebt ingeslaan schuift u rustig aan aan de kassa tot het uw beurt is. Niets daarvan in Tanzania. Maak uw kas breed en val de kassa aan met al uw boodschappen. Probeer zo veel mogelijk mensen voorbij te steken of  belet dat je zelf voorbijgeraasd wordt door collega kopers. Eén gulden regel mag men dan ook niet vergeten: “Wie in de rij staat is gescheten”

 7. Verspil geen nutteloze energie door op te staan en je handen te wassen in een lokaal restaurant. Wenk voor en na het eten de ober die met een kan met warm water uw handen zal verschonen. Verwacht ook geen mes en vork. U zal zich moeten berooien met een lepel of met de hand.

 Op volgende link kan u de foto’s  van onze trip naar Zanzibar bekijken.

http://picasaweb.google.nl/Vincent.Ulrike/KopieVanZanzibar?feat=directlink

Habari za siku,

Ondertussen zijn we aan het genieten van de charme in Stone

Town (Zanzibar). De huizen en paleizen doen ons denken aan de

glorietijd van de Sultans van weleer. Het is zalig om hier

gewoon wat rond te kuieren… Meer info volgt…

Onderaan kunt u genieten van enkele foto’s van ons afscheid

in het  Newman Institute te Kigoma

Afscheidsdrink aan het Newman Institute

Cadeau van het Institute overhandigd door Miss Macho

Ulrike is blij met de cadeau

Een prachtige Kanga met een aap/ Hopelijk refereert dit niet naar onze kundigheid

Vincent geeft zijn emotionele afscheidspeech...

Abu Bakr (Chief Academic) draagt zijn afscheidspeech voor

Als alles goed verloopt verlaten we aanstaande zondag Kigoma. Het vliegtuig dat ons naar Dar moet brengen heeft namelijk de laatste tijd last van ouderdomsverschijnselen. Soms vliegt het, dan weer niet omwille van technische problemen.

We mogen dan wel Kigoma verlaten, het is nog niet het einde van ons Tanzaniaans avontuur. We gaan nog drie weken genieten van al het moois dat het land te bieden heeft. Zo gaan we eerst naar Bagamoyo, de vroegere hoofdstad onder het Duitse bewind. Momenteel vormt Bagamoyo het culturele en artistieke hart van het land. In deze kuststad, een goed uurtje rijden van Dar, kunnen we ons uitleven met het kopen van souveniers (van Afrikaanse maskers tot oorbellen).

Daarna vertrekken we naar het paradijs op aarde volgens velen, Zanzibar. Dit tropische eiland,  waar je het gevoel hebt om in één van de sprookjes van Duizend en Eén Nacht te figureren, is de meest populaire bestemming voor hwelijksreizen op aarde. Parelwitte stranden omkaderd door palmbomen, azuurblauw oceaanwater waar haaien en dolfijnen hun onderkomen hebben gevonden en bovenal de meest verfijnde en exotische keuken uit Oost-Afrika zullen het decor vormen van onze laatste 14 dagen in Tanzania. We zijn dan wel treurig om Kigoma te verlaten, goede vooruitzichten hebben we in ieder geval nog wel…

Op onderstaande link kan je foto’s bekijken

http://picasaweb.google.nl/Vincent.Ulrike/KopieVanAfscheid3?feat=directlink

Druk op onderstaande link om de foto’s te bezichtigen…

http://picasaweb.google.nl/Vincent.Ulrike/KopieVanAfscheid2?feat=directlink

Sinds een goede week voelen we beiden een knagend gevoel in onze onderbuik, een (on)bewust besef dat het einde hier nakend is. Onze zorgeloze en zwoele nachten worden af en toe verstoord door vreemde dromen die ons aan onze terugkeer op Belgische bodem doen herinneren.

De laatste tijd proberen we zoveel mogelijk onze ervaringen op beeld en film vast te leggen, alsof we bang zijn dat alle indrukken van de kaart geveegd worden eens we terug in België zijn. Zoals een spin haar spinnenweb maximaal probeert uit te breiden om zoveel mogelijk insecten verstrikt te hebben, proberen wij onze zintuigen optimaal te benutten om zoveel mogelijk herinneringen in onze gedachten op te slaan. Echter de spin heeft het grote voordeel dat haar web kleverig is, ze heeft alle tijd om haar voedsel rustig te verorberen. Ons geheugen echter is als een zeef. De grote indrukken, de grove korrels, blijven bewaard, de nuances en de details, het fijne stof dus, zullen verwijnen tussen de mazen van het net.

Foto’s kunnen helpen om sferen terug te brengen, maar de externe prikkels (geuren, omgevingsgeluiden…) kunnen we moeilijk opslaan. Je kan ze enkel ervaren ter plaatse. Een daladala (een overbevolkt busje) mag dan wel een mooi plaatje opleveren toch moet je een daladala ervaren. Geen daladala zonder de stank van vers negerzweet, de geur van goedkope benzine, een negerinnentet of kont die in je gezicht wordt geduwd, een kip onder je zetel, het gefezel van wazunguwazungu door de medepassagiers, een onaangepaste snelheid, het gevoel dat het de laatste rit van je leven kan zijn…

Op onderstaande link kan je de foto’s van onze (beginnende) afscheidsronde bekijken.

http://picasaweb.google.nl/Vincent.Ulrike/KopieVanAfscheid1?feat=directlink

Terwijl in eigen land zwemvijvers verboden worden, priesters zich op het verkeerde pad begeven, de Belgische coureurs het laten afweten in het wielervoorjaar en het gewauwel over het communautaire zijn hoogtepunt bereikt, gaat alles hier in Kigoma zijn gewone gangetje. Ulrike haar 27ste verjaardag werd uitbundig gevierd op een tropisch strand. Samen met 8 andere Belgen (bezoek van onze huisgenoten) hebben we  van een barbeque genoten. Verse visjes uit het meer werden lustig verorberd.

De dertiger jaren van Ulrike komen in zicht. Stillaan geraakt ze haar wilde haren kwijt en komen de eerste ouderdomsverschijnselen bovendrijven. Ulrike kreeg grijze haren toen ze merkte dat haar dikke teennagel het volledig begaf . Hopelijk komt er snel een nieuwe in de plaats…

Op volgende link kan je enkele foto’s van Ulrike haar verjaardag bekijken…

http://picasaweb.google.nl/Vincent.Ulrike/KopieVanVerjaardagenujiji?feat=directlink

Elke woensdagvoormiddag bezoeken we de school waar de kinderen van Bangwe “inclusief onderwijs” volgen.  De klassen zijn zeer omvangrijk (minstens 100 kinderen per klas) wat het bijna onmogelijk maakt voor de juf om deze kinderen gepast te begeleiden. Het lesgeven bestaat voornamelijk uit opdreunen wat de leraar voorzegt, inzicht ontbreekt vaak.

Daarom halen we de kinderen wekelijks uit de klas voor individuele begeleiding. In de klas ligt het tempo/niveau veel te hoog. Ze moeten al kunnen rekenen, schrijven en lezen. De kinderen van Bangwe  beheersen de lees-, schrijf- en rekenvoorwaarden nog niet. Deze achterstand proberen we weg te werken. Bovendien is er ook een doof jongetje Omari, een heel intelligent  kereltje. De juf weet niet eens dat hij doof is, dus van een gepaste begeleiding kunnen we moeilijk spreken. Omari heeft zelf geleerd zijn stem te gebruiken en Ulrike tracht zijn spraak verder te stimuleren. Het is spijtig dat eens we vertrekken de begeleiding ook stopt en hij waarschijnlijk zijn mogelijkheden niet volledig gaat kunnen ontplooien. In België had Omari, mits gepaste begeleiding, zijn spraak veel beter kunnen ontwikkelen.

Op volgende link kan je de foto’s bekijken

http://picasaweb.google.nl/Vincent.Ulrike/KopieVanBangweschool?feat=directlink

Tijdens de paasvakantie (Pasaka) hebben we ons eigen getrakteerd op een overnachting in een lodge aan de rand van een natuurgebied net buiten Kigoma. Het bos waar apen koning zijn mondt uit aan Jacobson Beach (zie vorige verslagen). Luxe in het midden van de natuur. We hebben een lekkere pasta bereid (in een propere keuken, hoera!) en als afsluiter genoten van een Stellenbosch.

Op volgende link kan je de foto’s bekijken

http://picasaweb.google.nl/Vincent.Ulrike/KopieVanOVernachtjacob?feat=directlink

Enkele maanden geleden was het ondenkbaar om de Congolese bergen te aanschouwen. We zagen enkel een eindeloos wateroppervlak. Het stof van het droge seizoen ontnam ons de mogelijk om de heuvels waar te nemen. Door de afgelopen stortregens hebben de bergen hun gelaat getoond.

Bekijk op volgende link de foto’s

http://picasaweb.google.nl/Vincent.Ulrike/Daarzijndebergenvancongo?feat=directlink

In België breekt de vakantie aan, in Kigoma is hij reeds begonnen. Het Instituut sluit voor 14 dagen de deuren… Rondtrekken zit er voor ons deze periode niet in. Hevige stortbuien maken de wegen onbegaanbaar of zorgen voor lange wachttijden en frustratie. We besloten om, tussen het watergekletter door, te genieten van het zonneke. Het regenseizoen bestaat voornamelijk uit zon, afgewisseld met 1 a 2 regenvlagen per dag. Totaal anders dus dan het druilerige België. Maandag gaan we overnachten in een pensionnetje aan een tropisch strand, ver weg van de bewoonde wereld, diep verscholen in het woud, waar apen tierig spelen. Nog steeds goede vooruitzichten dus. Ons Tanzaniaanse ritme, dat bestaat uit hard werken maar op het gepaste moment ook luieren onder een palmboom, bevalt ons wel. Op volgende link kunnen jullie vaststellen hoe Ulrike zich aangepast heeft aan dit Tanzaniaanse ritme.

http://picasaweb.google.nl/Vincent.Ulrike/UlrikeSlaapt?feat=directlink